Noli Me Tangere Essay

4621 WordsFeb 14, 201219 Pages
Noli Me TangereAct 1- Ang Hapunan <Nakaupo si Basilio sa isang upuan sa harap ng lamesa, nagsusulat. Sa harap niya ay isang lampara degaas.> Narrator: Mga pangarap, mga liwanag at dilim. Sa kapanahunan ng kadiliman, marahil ay maramingnagdurusa. Maraming nagtatahimik ngunit napapahamak. Oo, naninirahang takot at naghihinagpis,hihintayin ko ang araw na itong lahat ay lilipas, malayo sa kabiguan at pang-aapi. Kaya kayo’ng mgakalaban ko, mga dayuhan, huwag niyo akong salingin, NOLI ME TANGERE. <aalis si Basilio sa set, papasok ang mga tao, dayuhan, bisita; nagmumukhang sala ang background,maliwanag at masaya, mukhang mayroong pagsasalo-salo.> Narrator: Alamin ninyo ang kuwento ng mga tao dito sa bayan ng San Diego; maraming malungkot,masungit, marami din ang nagsasaya, parang walang problema, o di kaya’y nagkukunwaring walangproblema. <papasok si Tiya Isabel na hawak-hawak ang basket na may kakanin at prutas, pa gala-gala sa sala.> Tiya Isabel: Diyos ko! Naririto na pala kayo, magandang gabi sa inyong lahat, salamat sa inyongpagdating. Ay naku, Tiago, diyos ko, nasaan ka na! Ang mga bisita mo nandirito na, maghintay lang kayodito ha, saglit lamang. <pa gala-gala pa rin sa set> <pa gala-gala si Padre Damaso, tiyak na nakasimangot ang mukha> Padre Damaso: Tch, nakakainis, ilang taon na akong nagserbisyo dito sa San Diego, ngayo’y inilipat akosa ibang bayan; napakawalang asal na mga Indio! <isang lalaki ang nakadaan sa kanya, tila kulay mais ang buhok.> Lalaking kulay-mais ang buhok: Padre, isang Indio din ang may-ari ng bahay na ito! Padre Damaso: Wala akong pakealam, buwisit, napakatamad talaga ng mga Indio, at makasalanan pa!Hindi marunong magkumpisal, tch, Walang pagbabago sa kalagayan ng bayan! Lalaking kulay-mais ang buhok: Eh, Padre, ang sakit mo naman magsalita, parang hindi mong matalik

More about Noli Me Tangere Essay

Open Document