Free Essays, Term Papers, Research Papers at Anti Essays

Tweezaamheid
Ingediend door Anonymous op Woe, 2009-01-28 13:21.
TWEE. , De Werf

Een paar jaar geleden leek het jeugdtheater te lijden aan wat ik toen het ‘troetelbeersyndroom' noemde: de tendens om ondanks het tackelen van ‘volwassen' thema's - weeskinderen, scheidingen, kanker - vervelend vaak te eindigen met een knipogende alles-kwam-toch-nog-goed-moraal, jongensachtige victorie of - in het geval van het terminale kankerpatiëntje - blijgemutste tenhemelopneming. Tegenwoordig waait er een killere wind door troetelbeerland. Het eindeloos droevige Alias de Wanprater (BRONKS) en het introvert-bevreemdende In de meidoorn (nogmaals BRONKS) gaven de aanzet, voorstellingen als Nimmermeer, Cement en Naar Medeia - door makers uit het jeugd- én volwassencircuit - verdreven de beren definitief van hun regenboog. Ook van TWEE., een voorstelling van jonge makers Eva Binon en Simon D'Huyvetter (Conservatorium Gent), gecoacht door Mieja Hollevoet, werden we niet vrolijk. De vraag is waarom. Waarom ik de voorstelling maar niet uit mijn systeem krijg.

TWEE. presenteert zich als een sober verteld familieverhaal, starring twee jonge acteurs en een bad. Veraf zijn de griezelige special effects, enge muziek en wrede beeldtaal van Nimmermeer, een voorstelling als een bad trip die plompverloren eindigde met ‘En toen was de vreselijke man dood. En dat was maar goed ook.' Geen enkele toeschouwer verliet voortijdig de zaal. Tijdens TWEE. stapten drie ouders op, hun kroost zuur bij de kraag gevat. Dat komt omdat TWEE. onrust zaait, op psychologisch en mythologisch niveau, waarbij de verklaring voor het micro-psychologische ongemak door de makers wordt geworteld in een mythologische macrowereld - een techniek die de mens van oudsher gebruikt.

TWEE. is opgebouwd uit losse scènes waarin een broer (Simon D'Huyvetter) en zijn tweelingzus (Eva Binon) - zich proberen te verhouden tot een problematische vaderfiguur. De moeder is niet...